Ouderen bezoeken
Marijn bezoekt ouderen in de Elisabeth hof
”Marijn, wat heb je vandaag gedaan op school?” vraagt Hannie, een oude statige dame. Zij is een bewoner van de Elisabeth hof. Marijn vertelt dat hij veel vakken had, maar ook koekjes heeft gebakken. “Heb je ook gedanst?” vraagt Hannie. “Nee”, zegt Marijn. “Ik heb veel gedanst”, gaat Hannie verder. “Wil je met me dansen?” Ze is een beetje in de war, Marijn kleurt: ”Ik kan niet dansen. Ik kom met je praten.”
Tekst: Jan Heijink, foto’s: Chesron Salakory
Marijn
Marijn is net 13 jaar geworden en woont met zijn ouders in de wijk Voorkoop in Culemborg. Zijn hobby’s zijn gamen en toeren met zijn elektrische fiets. Ook dieren en insecten, vooral mieren, vindt hij heel interessant. Hij zit op school in Tiel, in klas 1 havo/vwo van De Sonnewijser. “Daar ga ik met de trein naartoe. De lessen worden in kleine klassen gegeven, met veel aandacht voor ieder persoonlijk en met een sociale basishouding. Dat past goed bij mij, want ik ben snel afgeleid. De bedoeling is dat ik voor de bovenbouw naar het KWC in Culemborg ga.”
Praten met oude mensen
‘Op weg naar het station fiets ik langs De Kulenburg. Ik zwaai altijd naar de oudere bewoners en zij zwaaien terug. Ik wil weleens praten met die mensen, dacht ik. Toen heb ik een mailtje naar ElkWelzijn gestuurd en zij verwezen me naar Elise, welzijnswerker van de Elisabeth hof. Nu ga ik vrijdags om de week vanuit school naar de Elisabeth hof om een uurtje te praten of iets te doen met één of twee bewoners. Elise begeleidt me, want zij heeft veel meer ervaring. Zij stelt voor met wie ik ga praten of wat we gaan doen. Ik ben nu nog nieuw, maar straks ga ik vaker alleen naar bewoners.”
Marijn vindt contact met mensen, ook met oudere mensen, belangrijk. “Ik vond het altijd leuk om met mijn opa en oma te praten. Contact met mensen leeft heel sterk in ons gezin en onze hele familie. Met dit vrijwilligerswerk kan ik een steentje bijdragen aan de maatschappij.”
Het is leuk
Wat Marijn er zo leuk aan vindt? “Dat je de bewoners gewoon als mens, als persoon leert kennen. Het zijn gewoon mensen, maar met dementie. Daar leer ik van met hulp van Elise. Laatst zei Hannie tegen me: “Daar is mijn jochie weer” en gaf mij een dikke knuffel. Dat vond ik heel leuk.”
,,ik leer De bewoners met dementie als mens kennen"
Gewoon en niet vreemd
”Thuis en in mijn familie weten ze dat ik dit vrijwilligerswerk doe en ze vinden het mooi. Op school vertel ik het (nog) niet. Ik ben een beetje bang dat sommige jongens dit niet ‘stoer of cool’ vinden en gaan lachen. Maar ik vind dat veel mensen dit kunnen en ook zouden moeten doen. Je moet wel eerst wegwijs worden gemaakt door Elise.”
Het beleid
Marijn is niet de enige die bewoners bezoekt. “Er komt hier al langer een wat oudere jongen’, zo vertelt welzijnswerker Elise. “Hij gaat nu vrij zelfstandig met bewoners in gesprek. Ook zijn er twee vriendinnetjes van tien en elf jaar, die spelletjes bedenken of oefeningen om met de bewoners te doen. Het is geen staand beleid van de instelling om dit te stimuleren, maar ik ben er een groot voorstander van. Het hangt nauw samen met het project ‘Jong adopteert Oud’ dat Elisabeth hof met Stichting Alzheimer Nederland doet. Op geschikte momenten bezoeken groepjes kinderen van basisschool De Distelvlinder de bewoners. Zo leren de kinderen wat dementie inhoudt en hoe je met die mensen om kunt gaan. Bewoners vinden het prachtig om als het ware hun kinderjaren weer even te herleven. Allemaal mooie voorbeelden van hoe jeugd en ouderdom elkaar vindt.
Fietslessen
Marianne Luken is een van de vrijwilligers die in een initiatief van ElkWelzijn vrouwen van met name buitenlandse afkomst helpt te leren fietsen. Ze vindt het een ideale manier om vrijwilligerswerk te doen zonder dat er te veel verplichtingen in de tijd aan vast zitten. “Ik kan zelf bepalen wanneer en hoeveel tijd ik eraan besteed.”
Lees het verhaal